Zadośćuczynienie za uszkodzenia ciała i rozstrój zdrowia

Katarzyna Mrozowska10 kwietnia 2018Komentarze (0)

Każdy wypadek komunikacyjny jest zawsze dużym przeżyciem psychicznym. Niezależnie od tego, czy była to niegroźna kolizja, czy poważniejsze zdarzenie, zawsze wiąże się ze sporym stresem.  Częstokroć jego skutkiem są poważne uszkodzenia ciała, niekiedy nieodwracalne. Stąd też osoba, która na skutek wypadku komunikacyjnego doznała uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia, może żądać odpowiedniej sumy pieniężnej tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

Zadośćuczynienie za uszkodzenia ciała i rozstrój zdrowia

Zadośćuczynienie pieniężne jest jednym ze sposobów naprawienia szkody niemajątkowej. Jego celem jest złagodzenie cierpień fizycznych i psychicznych poszkodowanego.

Najtrudniejszą kwestią jaka wiąże się z wypłatą zadośćuczynienia jest ustalenie jego wysokości. Trudno bowiem oszacować rozmiar bólu i cierpień psychicznych, zwłaszcza że w przypadku każdej osoby są one indywidualne.

W związku z tym, że przepisy prawa nie wskazują konkretnych kryteriów, które rzutują na wysokość zadośćuczynienia, z pomocą przychodzi praktyka i liczne orzeczenia sądów dotyczące tej materii. Generalnie przyjmuje się, że zadośćuczynienie ma przede wszystkim charakter kompensacyjny a zatem jego wysokość musi przedstawiać pewną ekonomicznie odczuwalną wartość. Wysokość ta nie może być nadmierna w stosunku do doznanej krzywdy i aktualnych stosunków majątkowych społeczeństwa, a więc powinna być utrzymana w rozsądnych granicach. Określenie „odpowiedniej” sumy zadośćuczynienia wymaga rozważenia wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności rodzaju naruszonego dobra i rozmiaru doznanej krzywdy, intensywności naruszenia oraz stopnia winy sprawcy (wyrok SN z 16 kwietnia 2002 r.,  V CKN 1010/00). 

Kto wypłaca zadośćuczynienie za uszkodzenia ciała i rozstrój zdrowia doznane w zdarzeniu komunikacyjnym?

Poszkodowany w zdarzeniu komunikacyjnym powinien zwrócić się o wypłatę zadośćuczynienia do ubezpieczyciela, u którego sprawca zdarzenia posiada polisę. Jest ono rekompensowane z OC sprawcy. Podstawą prawną odpowiedzialności ubezpieczyciela są przepisy kodeksu cywilnego to jest m.in. art 415 k.c. i 445 k.c. oraz  przepisy ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnymi Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych.

W praktyce poszkodowani prawie nigdy nie są zadowoleni z wysokości wypłaconych przez ubezpieczycieli kwot tytułem zadośćuczynienia. W sytuacji, gdy wypłacona kwota jest nieadekwatna do rozmiaru obrażeń doznanych w wyniku wypadku i dolegliwości z nimi związanych, pozostaje droga sądowa.

Przy weryfikowaniu stanowiska ubezpieczyciela i ustalaniu wysokość zadośćuczynienia sąd bierze pod uwagę między innymi następujące czynniki:

  • wiek poszkodowanego
  • stopień i czas trwania cierpień fizycznych i psychicznych
  • nieodwracalność doznanego uszczerbku
  • konieczność korzystania z długotrwałych zwolnień lekarskich
  • ograniczenie lub niemożność wykonywania zawodu
  • konieczność przerwania nauki, studiów
  • niemożność uprawiania sportów
  • konieczność rezygnacji z dotychczasowego tryby życia
  • obawa przed jazdą samochodem
  • konieczność korzystania z pomocy innych osób
  • wykluczenie z życia społecznego

Znaczenie odgrywają także odczucia osoby pokrzywdzonej oraz jej indywidualne właściwości. Co ważne, zadośćuczynienie nie jest  uzależnione od rozmiaru stwierdzonego uszczerbku na zdrowiu, który przy szacowaniu zadośćuczynienia ma jedynie charakter pomocniczy. Warto także wskazać, że okoliczność, że poszkodowany może zrekompensować doznaną krzywdę z własnych środków materialnych, nie może uzasadniać odmowy przyznania zadośćuczynienia.

Z danych przekazanych przez Rzecznika Finansowego wynika, iż kwoty zadośćuczynienia zasądzanego przez sądy mają stałą tendencję zwyżkową. Zdrowie jest bowiem dobrem osobistym podlegającym szczególnej ochronie, a jego utrata jest niezwykle dotkliwa i często daleko idąca w skutkach.

Należy jednak pamiętać, że zadośćuczynienie jest świadczeniem fakultatywnym. Jego przyznanie nie jest więc obowiązkowe w każdej sytuacji, gdy zaistnieje krzywda lecz zależy od uznania i oceny konkretnych okoliczności sprawy.

{ 0 comments… add one now }

Leave a Comment

Wyrażając swoją opinię w powyższym formularzu wyrażasz zgodę na przetwarzanie przez Michał Pankiewicz & Współpracownicy Kancelaria Prawna Twoich danych osobowych w celach ekspozycji treści komentarza zgodnie z zasadami ochrony danych osobowych wyrażonymi w Polityce Prywatności

Administratorem danych osobowych jest Michał Pankiewicz & Współpracownicy Kancelaria Prawna z siedzibą w Krakowie.

Kontakt z Administratorem jest możliwy pod adresem kontakt@michalpankiewicz.pl.

Pozostałe informacje dotyczące ochrony Twoich danych osobowych w tym w szczególności prawo dostępu, aktualizacji tych danych, ograniczenia przetwarzania, przenoszenia danych oraz wniesienia sprzeciwu na dalsze ich przetwarzanie znajdują się w tutejszej Polityce Prywatności. W sprawach spornych przysługuje Tobie prawo wniesienia skargi do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych.

Previous post: